„Susan Sontag miała rację: XX wiek zaczął się na Bałkanach i na Bałkanach skończył – przypomina w filmie Danisa Tanovicia „Śmierć w Sarajewie” jeden z historyków. Jest rok 2014, w setną rocznicę zamachu na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda w Sarajewie szykowane są telewizyjne programy, luksusowy hotel czeka na unijnych oficjeli. W jednym z pokoi obserwowany przez kamery monitoringu, grający sam siebie Jacques Weber ćwiczy – podobnie jak w sztuce „Hotel Europa” Bernarda-Henriego Lévy’ego, która była dla Tanovicia inspiracją – swój monodram o przeszłości i teraźniejszości.
Nie da się ich w „Śmierci w Sarajewie” rozdzielić. U Tanovicia na dachu toczy się ostra batalia o historię. Przed kamerami telewizji zjawia się nawet Gavrilo Princip, potomek słynnego zamachowcy sprzed stu lat: ma broń i mnóstwo argumentów, by bronić Serbów i oskarżać Bośniaków. Kilka pięter niżej swoją rewoltę szykują nieopłacani od dwóch miesięcy pracownicy – podczas wieczornej uroczystości chcą ogłosić strajk. Dyrektor hotelu nie zamierza do tego dopuścić.
Pomysł na „Śmierć w Sarajewie”, która próbuje wytrącić europejskiego widza z komfortu, mógłby zostać przeprowadzony subtelniej. Pięknym pokojom, świeżym koszulom i przygotowywanej na wieczór „Odzie do radości” Tanović przeciwstawia odrapane piwnice i ciemne korytarze „klasy pracującej”. Sympatycznej matce od 30 lat zakopanej w hotelowej pralni – niedobrego szefa, który współpracuje z gangsterami i próbuje wymusić na podwładnej seks. Nawet dyskusja buńczucznej dziennikarki i sfrustrowanego Principa staje się zbyt wykoncypowana.